Wszystkie osoby, którym (np. przy pomocy biletomatów) uda się zakodować bilet imienny na karcie niespersonalizowanej, mogą z niego korzystać do 30 czerwca 2010 roku. Wynika to z brzmienia § 42 Taryfy przewozowej:

1. Bilety zakodowane na nośniku, o którym mowa w § 7 pkt 2 będą wydawane do dnia 31 grudnia 2009 r.
2. Dopuszcza się użytkowanie biletów zakodowanych na nośniku, o którym mowa w § 7 pkt 2 do dnia 30 czerwca 2010 r. Po upływie tego terminu bilety te będą nieważne.

To że ZTM wbrew dyspozycji zawartej w ust. 1 nie zadbał o to, by bilety imienne nie były wydawane na starych kartach miejskich, nie wpływa w żaden sposób na ich ważność. Ust. 2 wyraźnie stanowi, że z takich biletów można korzystać do końca czerwca 2010 roku.

Podstawowy zarzut, jaki Fundacja Panoptykon zgłasza wobec personalizacji kart miejskich w Warszawie, dotyczy nieproporcjonalności wprowadzanych rozwiązań do założonych celów, co prowadzi, w naszej ocenie, do naruszeń prawa pasażerów do ochrony swoich danych osobowych oraz prywatności. Jednak nasz sprzeciw wynika również z tego, w jaki sposób nowe rozwiązania są przez władze miasta i stołeczny ZTM wdrażane (tutaj szerzej przedstawiamy nasze zarzuty). Przede wszystkim chodzi tu o organizacyjne i techniczne nieprzygotowanie ZTM-u do wprowadzanych zmian oraz brak uczciwej i otwartej komunikacji z pasażerami (więcej na ten temat w komentarzu: Szumańska: Dezinformacja i mandaty).

Na ostatniej w tym roku sesji Rady Miasta stołeczni radni nie mieli możliwości głosowania nad projektem przewidującym rezygnację z obowiązkowej personalizacji i zachowanie możliwości kodowania biletów imiennych na starych kartach. Nie mieli oni nawet możliwości głosowania nad tym, czy w ogóle tym projektem należało zająć się w tym roku. Sprawa rozbiła się o postawę miasta, które zapewne uznało, że gra na zwłokę jest najlepszą metodą na rozprawienie się z protestami przeciwko narzuceniu warszawiakom spersonalizowanych kart miejskich.