W „pozainternetowym” życiu na ogół nie mamy wątpliwości, czy rozmawiamy z jedną osobą, czy występujemy przed szerszym audytorium. W sieci nie jest to takie oczywiste: zazwyczaj nie widzimy osoby, do której kierujemy komunikat. Ani tych osób, do których trafia on po drodze.

Zdaniem Ministerstwa Edukacji Narodowej centralne gromadzenie danych o wszystkich uczniach i nauczycielach jest niezbędne do sprawnego zarządzania oświatą, zwłaszcza – dzielenia pieniędzy. Dlatego w kwietniu 2011 r.

Jest wygodnie. Jeszcze nigdy zaspokajanie potrzeb takich jak dostęp do informacji, kultury, swobodnej ekspresji, kontaktu z innymi nie było tak proste. Wszystko dzięki produktom udostępnionym nam przez korporacje: Facebook, Twitter, Google, Microsoft, Amazon i Apple. Ich oferta jest praktycznie darmowa: „zgoda na przetwarzanie danych w celach marketingowych” – co to za cena? Radio, telewizja, gazety też zarabiają na reklamach, a w zamian oferują znacznie mniej. Przecież nie będę płacić za każdy obejrzany teledysk na YouTubie – oglądam wyświetlane reklamy, a reklamodawca płaci artyście i portalowi. Tak jest dobrze i przyjemnie. Tylko skoro jest aż tak dobrze, to czemu Wojciech Orliński twierdzi, że czas się bać?

Co roku wielokrotnie zwiększa się ilość treści publikowanych w Internecie. Podczas gdy jedni je publikują, inni starają się z nimi walczyć. Opisujemy kontrowersyjne narzędzia stosowane w celu ograniczenia dostępu do „niechcianych treści” – filtrowanie i blokowanie.

We współczesnym świecie wciąż rozsiewamy wokół siebie nasze dane osobowe – w sklepach internetowych podajemy adres do dostawy, zapisujemy swoje e-maile do newsletterów i wrzucamy nasze zdjęcia na różne portale.