Cyberbezpieczeństwo to jeden z najgorętszych tematów politycznej debaty. Słyszymy, że zagrażają nam rosyjscy i chińscy cyberżołnierze, że potrzeba dalej idących kroków, by chronić dane przed wyciekiem czy wrogim przejęciem. Mimo to bez przerwy coś wycieka – nie tylko z serwerów renomowanych firm, ale też rządowych skrzynek pocztowych i tajnych baz służb wywiadowczych. Częściowym wyjaśnieniem tego paradoksu jest to, że same rządy i ich tajne służby przyczyniają się do osłabienia bezpieczeństwa informacji. Z okazji globalnej konferencji na temat cyberprzestrzeni (GCCS2015) międzynarodowa koalicja organizacji pozarządowych – wśród nich Fundacja Panoptykon – wydała stanowcze oświadczenie w tej sprawie, w którym stwierdza, że „największym zagrożeniem dla cyberbezpieczeństwa i Internetu jest masowa inwigilacja”.

W pierwszej połowie grudnia w Katowicach odbędzie się szczyt klimatyczny Narodów Zjednoczonych (COP24). Ustawa regulująca organizację tego wydarzenia ogranicza prawa obywatelskie w stopniu, do którego niestety powoli się przyzwyczajamy.

Od dziś obowiązuje ustawa „antyterrorystyczna”.

5 sierpnia rozpoczynają się igrzyska olimpijskie w Rio de Janeiro. W związku z serią ataków terrorystycznych, które dotknęły Europę w ostatnich miesiącach, odbędą się one pod szczególnym nadzorem. Wydaje się jednak, że kiepska organizacja imprezy nie ogranicza się do krytykowanych deficytów czystości w wiosce olimpijskiej, ale może również odbić się na bezpieczeństwie 10 tys. sportowców i 500 tys. kibiców, którzy przybyli do Brazylii.

Stosunek polskich władz do Francji przesiąknięty jest ambiwalencją – z jednej strony kpią one z klęski domniemanej „polityki multi-kulti”, a jednocześnie argument „podobne rozwiązania wprowadzone zostały we Francji” był jednym z najczęściej padających podczas uchwalania polski