Lekarze orzecznicy ZUS, urzędnicy, egzaminatorzy na prawo jazdy, pracownicy sądów i wszyscy ci, którzy pełnią jakiekolwiek role publiczne – szczegółowe informacje o ich prywatnym majątku mają od 2018 r. trafiać do Internetu. Naszym zdaniem to nadmierna ingerencja w życie prywatne, która (według szacunków Rzecznika Praw Obywatelskich) będzie dotyczyła nawet 1,5 miliona osób. W tej krytyce Fundacja nie jest osamotniona. Np. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji obawia się, że informacje z oświadczeń wykorzystywane będą do celów komercyjnych i przestępczych, a także przez podmioty zagraniczne do „wywierania nacisku na funkcjonariuszy publicznych”. Swoje zastrzeżenia zgłosiło łącznie 12 ministerstw.

W Radzie Unii Europejskiej trwają prace nad dyrektywą o prawie autorskim na Jednolitym Rynku Cyfrowym, której art. 13 wprowadza obowiązek filtrowania przez platformy internetowe wszystkich treści zamieszczanych przez użytkowników. Aktywne monitorowanie treści to niebezpieczna propozycja, która stanowi zagrożenie dla praw i wolności obywatelskich oraz innowacyjności w Europie. Dlatego wraz z kilkunastoma organizacjami stojącymi na straży praw cyfrowych, m.in. Centrum Cyfrowym, Fundacją Nowoczesna Polska i Fundacją ePaństwo, napisaliśmy list do reprezentującego Polskę na szczeblu Rady Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w którym wyrażamy sprzeciw wobec planów nałożenia na platformy internetowe obowiązku monitorowania treści zamieszczanych przez użytkowników.

Wspólnie z kilkudziesięcioma innymi organizacjami i inicjatywami obywatelskimi zabraliśmy dziś głos w sprawie projektów ustaw dotyczących sądownictwa. Przepisy autorstwa Prezydenta są już w Parlamencie, który niebawem rozpocznie nad nim pracę.

„(…) krwawią nam źrenice od tej ględźby obleśnej, od tej zachwalanki namolnej, że apartamenta, że koliby, że zbójnickie, że salceson po 6.50, że tam tylko po 5, że pajntbol i srajtpul, że gacie, że ogrodzenia, że jaskinia solna, że jama z gówna, że taki, śmaki, owaki, metr po metrze, płachta za płachtą, sztrajfa za sztrajfą, mamidło za mamidłem, baner taka jego mać w otchłań dostępności, w bezmiar oferty, w nieskończoność satysfakcji oraz spełnienia” – podsumowuje w felietonie dla „Tygodnika Powszechnego” uroki Zakopianki Andrzej Stasiuk. To realne, namacalne doświadczenie gwałtu, jaki reklama zadaje naszym zmysłom i szarym komórkom, jest dziś przeniesione żywcem do świata wirtualnego. Jednak to nie wizualna opresyjność reklamy jest w sieci najgorsza, ale to, co kryje się pod powierzchnią zalewającego nas badziewia. 

Sezon na blokowanie Internetu trwa. Do ciągle rozszerzającego się katalogu stron internetowych, które różne instytucje mają prawo zablokować, niedługo mogą – z inicjatywy Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa – dołączyć strony i aplikacje podmiotów oferujących bez wymaganej licencji pośrednictwo przy przewozie osób. Ponieważ regulacja zdaje się być wymierzona przede wszystkim w najbardziej rozpoznawalnego i najsilniejszego gracza na rynku, projekt nowelizacji ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców przyjęło się określać mianem lex Uber.