Unia Europejska pracuje nad przepisami, które mają zapobiec rozpowszechnianiu treści terrorystycznych w Internecie. To kolejny po głośnej reformie prawa autorskiego (tzw. ACTA 2) pomysł na ograniczenie wolności słowa w sieci. Kilka dni temu komisja LIBE Parlamentu Europejskiego przyjęła najnowszą wersję projektu.

Próby ograniczenia możliwości funkcjonowania serwisu Wikileaks w Internecie podejmowane przez podmioty z sektora prywatnego, stały się w ostatnim czasie obiektem sporego zainteresowania mediów. Nazwa domeny Wikileaks (wikileaks.com) została usunięta przez EveryDNS.net (firma zarządzająca domenami), możliwość zbierania funduszy ograniczona przez firmy Paypal, Visa i Mastercard, a strona organizacji usunięta przez Amazon. Nasuwa się więc pytanie, kiedy odrzuciliśmy rządy prawa i zastąpiliśmy je doraźnym sądownictwem sprawowanym przez prywatne firmy? Jak to się stało, że prywatne podmioty mogą karać stronę internetową, wobec której nigdy nie zapadł wyrok skazujący?

Fundacja Panoptykon wspólnie z Helsińską Fundacją Praw Człowieka skierowała do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji pismo z uwagami do stanowiska rzą

3 grudnia Unia Europejska zadecyduje, czy państwa członkowskie będą musiały blokować wskazane strony internetowe niezależnie od wewnętrznych reguł, takich jak porozumienie wypracowane na początku roku podczas spotkania Premiera Donalda Tuska z internautami.

Premier Tusk w trakcie debaty zorganizowanej w związku z pomysłem utworzenia Rejestru Stron i Usług Niedozwolonych obiecał nie tylko powtórne rozważenie, czy czarna lista stron jest właściwym środkiem walki z przestępczością, ale przede wszystkim, że rozwiązania dotyczące regu