Na początku grudnia 2010 r. Komisja Europejska ogłosiła rozpoczęcie negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie podpisania nowych umów dotyczących przekazywania danych pasażerów europejskich linii lotniczych podróżujących za ocean (Passenger Name Record – PNR).

W najbliższy czwartek, 24 lutego odbędą się posiedzenia sejmowych komisji, na których mają zostać przyjęte dwa bardzo ważne projekty ustaw: o systemie informacji w ochronie zdrowia oraz

16 lutego 2011 r. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EESC) wydał opinię w sprawie używania skanerów ciała na lotniskach na terenie UE. EESC sprzeciwia się przyjęciu jakichkolwiek środków, które wprowadzałyby skanery ciała na terenie całej Unii Europejskiej i stwierdza, że komunikat Komisji Europejskiej w sprawie zastosowania tzw. skanerów bezpieczeństwa nie uwzględnia trzech podstawowych czynników: konieczności, proporcjonalności i legalności.

3 marca 2010 r. odbyły posiedzenia Komisji Zdrowia oraz Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży, na których ponownie ważyły się losy dwóch planowanych systemów informacyjnych gromadzących szeroki zakres danych o obywatelach (zob.

Polski rząd przed kilkoma laty – oczywiście pod hasłem dbałości o bezpieczeństwo najmłodszych – postanowił rozpowszechnić w polskich szkołach monitoring. Uruchomiono specjalny program (Monitoring wizyjny w szkołach i placówkach), w ramach którego w tysiącach szkolnych budynków zainstalowano po raz pierwszy kamery bądź rozbudowano istniejące już systemy monitoringu. Jednak o tym, by stworzyć jasne zasady postępowania za nagraniami i dostępu do nich już nie pomyślano. Dlatego można sądzić, że przypadek gimnazjum w Świeszynie ilustruje szerszy problem. Rodzice uczniów pewnego dnia zorientowali się, że wystarczyło wejść na stronę internetową szkoły i kliknąć na link do monitoringu, by otworzyć stronę, na której dyrektor szkoły pisze do nieokreślonego Krzyśka, w jaki sposób można podejrzeć monitoring. Opisana była tam instrukcja wejścia oraz podane hasło.