Niedawno pisaliśmy o raporcie Najwyższej Izby Kontroli dotyczącym krytycznej oceny sytuacji w Centrum Systemów Informatycznych Ochrony Zdrowia (CSIOZ).

Karta jest próbą samoregulacji kwestii projektowania, wykorzystania i dalszego rozwoju publicznych systemów monitoringu wizyjnego. Założeniem karty jest zagwarantowanie obywatelom, że monitoring wizyjny będzie wykorzystywany „w sposób właściwy, efektywny i gwarantujący poszanowanie prawa do prywatności”.

Mimo że dokument dotyczy bezpośrednio problematyki prawnoczłowieczej, to w gronie jego twórców próżno szukać przedstawicieli organizacji działających na rzecz praw człowieka lub ochrony danych osobowych.

W prasie ukazały się niedawno informacje o ambitnych planach rozbudowy monitoringu wizyjnego w Lublinie. Jeszcze w tym roku obejmie on miasteczko studenckie UMCS. Władze Lublina twierdzą, że dzięki monitoringowi zainstalowanemu m.in. na drogach wyjazdowych z miasta będzie można szybko stwierdzić, że skradziony samochód opuścił miasto. Urzędnicy powołują się też na przydatność systemu w razie zagrożenia terrorystycznego.

Instytut Badań nad Zdrowiem firmy Pricewaterhouse Coopers (PwC) wydaje cykliczny raport „Top health industry issues”. Opisywane są w nim najważniejsze przewidywane problemy związane z ochroną zdrowia w nadchodzącym roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok, zgodnie z którym brak reakcji GIODO na zawiadomienie od osoby, która chciała usunąć swoje dane z ksiąg parafialnych, stanowi zaniedbanie jego obowiązków. Sprawa dotyczy Roberta Biniasa, prawnika ze Śląska, który dziewięć lat temu, dokonując apostazji, wystąpił z Kościoła katolickiego. Domagał się przy tym usunięcia swoich danych z ksiąg parafialnych. Gdy jego prośby spotkały się z odmową, Binias zwrócił się o pomoc do GIODO, który także nie zajął się jego sprawą, powołując się na przepisy ustawy o ochronie danych osobowych oraz umowę z episkopatem.