W zeszłym tygodniu brytyjski dziennik The Guardian napisał, że algorytmy rządzą światem. Pogląd taki jest być może jeszcze przesadzony, jednak już teraz można zauważyć, że systemy informatyczne, które automatyczne podejmują decyzje, pojawiają się w coraz to nowych obszarach życia. Jednym z takich przykładów, którym od kilku lat intensywnie zajmuje się Fundacja Panoptykon, jest profilowanie stosowane w urzędach pracy. Udało nam się uzyskać dostęp do informacji o algorytmie wykorzystywanym przy przydzielaniu bezrobotnych do poszczególnych kategorii. Dla wielu zainteresowanych jest to na pewno cenna informacja, pozwalająca lepiej zrozumieć proces profilowania. Jednak wciąż jesteśmy daleko od systemowego rozwiązania problemu braku przejrzystości tego mechanizmu.

Przed organizacjami pozarządowymi, które zajmują się ochroną praw człowieka, stoi szereg wyzwań. Należy do nich również dbanie o bezpieczeństwo zespołu, wolontariuszy i wolontariuszek, odbiorców i odbiorczyń działań – i to zarówno bezpieczeństwo fizyczne, jak i bezpieczeństwo informacji, które na coraz szerszą skalę gromadzone są za pomocą narzędzi cyfrowych.

O bezpieczeństwie i tym, jak o nie dbać, mówi się ostatnio coraz więcej. Niestety, często te „dobre rady” nie uwzględniają specyfiki organizacji społecznych, dlatego bardzo trudno przełożyć je na codzienną praktykę działania.

Program BINGO ma być odpowiedzią na te problemy – stawiamy sobie za cel nie tylko przekazanie uczestnikom i uczestniczkom w przystępny sposób wiedzy na temat kluczowych wymiarów dbania o bezpieczeństwo, ale również pomoc w rzetelnej ocenie sytuacji organizacji oraz zaplanowaniu wdrożenia najważniejszych zmian.

Fundacja Panoptykon zaprasza na szkolenie na temat bezpiecznego zarządzania informacją, dedykowane redaktorom naczelnym i dziennikarzom z niezależnych gazet lokalnych. Udział w szkoleniu jest bezpłatny.

Film Ostatnia rodzina przypomina uplecione ze scen z życia pięcioosobowej rodziny reality show, którego uczestnicy po kolei odpadają z gry. Oglądając tę prostą, choć niezwykłą historię, z bliska obserwujemy obsesje, które rządziły codziennym życiem Zdzisława Beksińskiego i jego rodziny. Trudno oprzeć się wrażeniu, że te same obsesje na wskroś przenikają dziś naszą rzeczywistość. Być może to jeden z powodów, dla których debiutancki film Jana P. Matuszyńskiego robi wrażenie.

W swoim nowym filmie Ja, Daniel Blake Ken Loach opowiada historię zmagań z totalną i dojmującą biurokracją. Biurokracją korzystającą z algorytmów, formularzy online; biurokracją nieludzką i nastawioną jedynie na efektywność – gdzie człowiek traktowany jest jak numer i gdzie ginie jego indywidualna historia. By jej się przeciwstawić, potrzeba współpracy, wzajemnej życzliwości, szacunku oraz miłości.