Przed organizacjami pozarządowymi, które zajmują się ochroną praw człowieka, stoi szereg wyzwań. Należy do nich również dbanie o bezpieczeństwo zespołu, wolontariuszy i wolontariuszek, odbiorców i odbiorczyń działań – i to zarówno bezpieczeństwo fizyczne, jak i bezpieczeństwo informacji, które na coraz szerszą skalę gromadzone są za pomocą narzędzi cyfrowych.

O bezpieczeństwie i tym, jak o nie dbać, mówi się ostatnio coraz więcej. Niestety, często te „dobre rady” nie uwzględniają specyfiki organizacji społecznych, dlatego bardzo trudno przełożyć je na codzienną praktykę działania.

Program BINGO ma być odpowiedzią na te problemy – stawiamy sobie za cel nie tylko przekazanie uczestnikom i uczestniczkom w przystępny sposób wiedzy na temat kluczowych wymiarów dbania o bezpieczeństwo, ale również pomoc w rzetelnej ocenie sytuacji organizacji oraz zaplanowaniu wdrożenia najważniejszych zmian.

15 stycznia minął rok od przyjęcia tzw. ustawy inwigilacyjnej. W teorii nowe przepisy miały realizować wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który w 2014 r. nakazał wprowadzenie niezależnej kontroli nad pobieraniem danych telekomunikacyjnych przez policję i inne służby. Jednak ustawa inwigilacyjna nie tylko nie rozwiązała starego problemu braku kontroli nad działaniami służb, ale też stworzyła nowe, ułatwiając im dostęp do danych internetowych i zmniejszając przejrzystość. Fundacja Panoptykon opublikowała dziś raport podsumowujący rok obowiązywania ustawy.

Uprawnienia służb specjalnych nieustannie rosną – wystarczy przypomnieć ustawę inwigilacyjną i antyterrorystyczną czy choćby ostatnie zmiany związane z ustawą o VAT. Na tej „inflacji” najwięcej tracą ludzie spoza aparatu władzy: coraz bardziej narażeni na bezpodstawną i niepotrzebną inwigilację, a jednocześnie utrzymywani w nieświadomości tego, co się dzieje z ich danymi. Czy tę asymetrię informacyjną można choć trochę zniwelować? Od 2009 r. Panoptykon walczy o wprowadzenie w Polsce obowiązku informowania ludzi, którzy byli inwigilowani, o tym fakcie. Do tej pory słyszeliśmy krótkie: „Tego nie da się zrobić”. Aż nagle… projekt odpowiadający na ten właśnie problem trafił do Sejmu!

Jak szeroki dostęp do naszych intymnych danych mogą mieć aplikacje na smartwatche? Jak wiele można wyczytać z monitorowanego przez nie pulsu? Do czego mogą być wykorzystane bezrefleksyjnie udostępniane przez nas dane? Na te pytania zwraca uwagę kampania TWIN .digital collective i Panów Programistów pod patronatem Fundacji Panoptykon.

W tym roku przekazaliście nam 82 603,30 złotych w postaci 1% odpisu od podatku! Gorąco Wam dziękujemy za to, że wspieracie nas już kolejny rok. Dzięki Wam możemy nie tylko opłacić niezbędne wydatki. Mamy też niezbity argument, że stoją za nami ludzie. Obywatele i obywatelki, dla których, tak jak dla nas, wolność i prywatność są ważne.