Fundacja Panoptykon walczy o wolność i prywatność w cyfrowym świecie. By robić to skutecznie, potrzebujemy niezależności finansowej, a tym samym – dotarcia do coraz szerszego grona osób gotowych wspierać nas darowiznami i 1% podatku. Nie możemy zamykać się na narzędzia, bez których trudno dziś wyobrazić sobie kampanie informacyjne i fundraisingowe w Internecie. Po zeszłorocznym eksperymencie z reklamą na Facebooku zdecydowaliśmy się rozszerzyć repertuar o Google AdWords. Oczekujemy przejrzystości od państwa i od firm, dlatego sami staramy się dawać dobry przykład. Dlatego wyjaśniamy, jak dokładnie korzystamy z tych narzędzi i jak godzimy to z naszymi standardami dbałości o prywatność użytkowników.

Unia Europejska pracuje nad przepisami, które mają zapobiec rozpowszechnianiu treści terrorystycznych w Internecie. To kolejny po głośnej reformie prawa autorskiego (tzw. ACTA 2) pomysł na ograniczenie wolności słowa w sieci. Kilka dni temu komisja LIBE Parlamentu Europejskiego przyjęła najnowszą wersję projektu.

Afera Wikileaks skłania nie tylko do refleksji nad stylem uprawniania polityki i granicami zaangażowanego dziennikarstwa.

Próby ograniczenia możliwości funkcjonowania serwisu Wikileaks w Internecie podejmowane przez podmioty z sektora prywatnego, stały się w ostatnim czasie obiektem sporego zainteresowania mediów. Nazwa domeny Wikileaks (wikileaks.com) została usunięta przez EveryDNS.net (firma zarządzająca domenami), możliwość zbierania funduszy ograniczona przez firmy Paypal, Visa i Mastercard, a strona organizacji usunięta przez Amazon. Nasuwa się więc pytanie, kiedy odrzuciliśmy rządy prawa i zastąpiliśmy je doraźnym sądownictwem sprawowanym przez prywatne firmy? Jak to się stało, że prywatne podmioty mogą karać stronę internetową, wobec której nigdy nie zapadł wyrok skazujący?