Zysk, jaki generują śledzące reklamy, wcale nie przekłada się na przychody zagrożonych wyginięciem wydawców. Karmi przede wszystkim danożernych pośredników.

[Aktualizacja: zapis sesji Marketing Polityczny 2.0. jest dostępny na kanale Concillium Civitas] W jaki sposób podejmujemy decyzje wyborcze? Czy ten, kto zna nasze potrzeby i słabości, rzeczywiście może sprawić, że zmienimy swoje poglądy, a przynajmniej skutecznie nas zniechęcić do zagłosowania na kontrkandydata? Czy cechy naszej osobowości naprawdę można wyinterpretować z publicznie dostępnych informacji? A jeśli to wszystko prawda, czy taką władzę można jeszcze poddać kontroli społecznej? Zapraszamy do rozmowy o nowych narzędziach marketingu politycznego – we wtorek 9 lipca 2019 r. o godz. 17:30 w Collegium Civitas.

Gościem specjalnym tego wydarzenia jest Michał Kosiński – wykładowca Uniwersytetu Stanforda i specjalista w dziedzinie psychometrii. W dyskusji o tym, jak ten problem wygląda w Polsce – na bazie doświadczeń z dwóch ostatnich wyścigów wyborczych – wezmą udział: Dominik Batorski (Interdyscyplinarne Centrum Modelowania Matematycznego i Komputerowego UW; Sotrender), Krzysztof Izdebski (Fundacja ePaństwo), Anna Mierzyńska (OKO.press) i Katarzyna Szymielewicz (Fundacja Panoptykon).

100 milionów koron norweskich, czyli ok. 43 miliony złotych, za przekazywanie wrażliwych danych użytkowników aplikacji randkowej Grindr pośrednikom reklamowym bez ważnej zgody – ta decyzja norweskiego organu ochrony danych osobowych może stanowić przełom w walce ze śledzącą reklamą.

Zamiast obiecywanej wolności słowa w Internecie ogłoszony z hukiem projekt ustawy ministra Ziobry wprowadza inwigilację i cenzurę. Zamiast ograniczać władzę platform internetowych i umożliwiać Polkom i Polakom swobodne wyrażanie poglądów w sieci – przyznaje nowe możliwości służbom, które będą mogły na masową skalę sprawdzać, co robimy on-line, i proponuje ochronę tylko wybranych poglądów oraz grup, które dziś czują się dyskryminowane na Facebooku lub YouTubie. Wyjaśniamy, co znalazło się w projekcie i dlaczego nazywamy go ustawą inwigilacyjną 2.0.

Hasło „inwigilacja” pada w Sejmie bardzo często: podczas pięciu tegorocznych posiedzeń plenarnych z mównicy sejmowej wypowiedziano je 43 razy. Ile razy padło na posiedzeniach komisji? Nie jesteśmy w stanie tego zliczyć. O inwigilacji mówią wszyscy: od prawej do lewej strony. Czy stoją za tym jakieś konkretne projekty zmian w prawie, czy to tylko hasło do robienia wrażenia na opinii publicznej?