Najwyższa Izba Kontroli zweryfikowała mechanizmy sięgania przez sądy, prokuraturę, Policję i inne służby po dane telekomunikacyjne (m.in. billingi).

Pracujesz z dziećmi bądź młodzieżą, które większość wolnego czasu spędzają w Internecie? Niepokoi Cię, że wrzucają do sieci mnóstwo informacji o sobie i innych? Obawiasz się, że to może być niebezpieczne dla nich i ich otoczenia, ale nie wiesz, jak skłonić je do refleksji?

Ujawnienie przez Edwarda Snowdena dokumentów dotyczących PRISM wywołało skandal na całym świecie. Niezwykle szerokie kompetencje amerykańskiej Narodowej Agencji Wywiadowczej i rola specjalnego tajnego sądu, który pozwalał na inwigilację, nie przestają budzić kontrowersji.

W latach 2005-07 ABW, CBA i policja zbierały dane na temat rozmów telefonicznych co najmniej dziesięciorga dziennikarzy. Śledztwo w tej sprawie prowadziła prokuratura w Zielonej Górze, jednak w maju 2010 roku umorzono je „z powodu niewykrycia przestępstwa”.

Jeżeli służby chcą stosować podsłuch czy kontrolę korespondencji, muszą - co do zasady - uzyskać zgodę sądu. A co z wykorzystywaniem do śledzenia technologii GPS? Co z wykorzystywaniem przez służby monitoringu i rozmaitych narzędzi rejestrujących obraz i dźwięk?