Multimedia w sieci - rząd wraca do wybuchowego tematu

Po ponad roku od emocji, jakie wzbudziła nieudana próba wdrożenia dyrektywy audiowizualnej (2007/65/WE), rząd zrobił kolejne podejście do wybuchowego tematu. Zakończyły się właśnie konsultacje społeczne nowego projektu nowelizacji ustawy o radiofonii i telewizji, która ma uregulować rynek tzw. usług audiowizualnych na żądanie. My również zabraliśmy głos: oceniamy nowy projekt o wiele lepiej niż niefortunne pierwsze podejście, wciąż jednak zwracamy uwagę na ryzyka związane z nieprecyzyjnie zbudowaną definicją usług audiowizualnych na żądanie.

Skąd tyle kontrowersji wokół hermetycznie brzmiącego tematu i ustawy, która w swojej istocie dotyczy wąskiego segmentu rynku? Właśnie z obaw, że surowy reżim regulacyjny, jakiemu dziś podlegają tylko producenci usługi potocznie nazywanej „telewizją”, obejmie w zasadzie każdego przedsiębiorcę, który w ramach swojej działalności wykorzystuje multimedia. Pierwszy projekt implementacji dyrektywy audiowizualnej zawierał przepisy na tyle nieprecyzyjne, a jednocześnie restrykcyjne, że tego typu obawy były jak najbardziej uzasadnione. Stąd też zaangażowanie w cały spór Fundacji Panoptykon i przedstawiane przez nas wówczas analizy zagrożeń związanych z projektem ustawy.

Nowy projekt odpowiada na większość krytycznych głosów, jakie ponad rok temu zebrali eksperci rządowi. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji nie wróciło do mocno atakowanego pomysłu stworzenia obowiązkowej ewidencji podmiotów świadczących usługi audiowizualne na żądanie. Zasadniczo ograniczono kompetencje Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w zakresie nadzoru nad nowym segmentem rynku i złagodzono kary. Niestety wątpliwości natury interpretacyjnej wciąż budzi definicja usług audiowizualnych na żądanie. A to sprawa kluczowa.

W naszym stanowisku podkreślamy, że „właściwe skonstruowanie tej właśnie definicji jest kluczowe zarówno z punktu widzenia realizacji celów dyrektywy audiowizualnej, jak i zagwarantowania pewności co do prawa i wyłączenia z proponowanego reżimu prawnego przedsiębiorców (szczególnie osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą), którzy nie zajmują się w sposób profesjonalny dostarczaniem usług o charakterze television-like. Dlatego sugerujemy ponowne zrewidowanie zaproponowanej w projekcie definicji, z uwzględnieniem oficjalnego uzasadniania dyrektywy audiowizualnej oraz potencjalnych problemów interpretacyjnych”.

Proponujemy przede wszystkim takie przebudowanie definicji usług audiowizualnych na żądanie, która uwzględni wszystkie elementy i ograniczenia, o jakich mowa w dyrektywie lub jej preambule. Zgodnie z duchem dyrektywy, tego typu usługę od zwykłego wykorzystania materiałów multimedialnych w ramach działalności gospodarczej odróżnia m.in. to, że:

• jest przeznaczona do odbioru przez znaczną część ogółu odbiorców (usługa masowa);
• nie obejmuje działalności zasadniczo niekomercyjnej i niestanowiącej konkurencji dla rozpowszechniania telewizyjnego;
• nie obejmuje usługi, której celem głównym nie jest dostarczanie audycji, to znaczy usług, w których przypadku przekaz treści audiowizualnej nie jest celem głównym, ale jedynie częścią uboczną usługi.

Czekamy na publikację projektu w wersji po konsultacjach społecznych - wówczas dowiemy się, czy nasze uwagi zostały wzięte pod uwagę i w jakim kształcie projekt zostanie przyjęty przez Radę Ministrów.

Katarzyna Szymielewicz

Pełna treść uwag przekazanych Ministerstwu Administracji i Cyfryzacji

Projekt ustawy o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji

Polecamy również:

Dziennik Internautów: Znów będzie burza wokół ustawy medialnej? To zależy od konsultacji

Fundacja Panoptykon: YouTube pod kontrolą KRRiT? Analiza nowelizacji ustawy o radiofonii i telewizji (pierwsza wersja)