Do tej pory nie zabieraliśmy głosu w dyskusji o Narodowym Instytucie Wolności, którego powołanie – zdaniem ekspertów ze środowiska organizacji i wbrew deklaracjom władz – sprawi, że finansowanie organizacji, zwłaszcza tych małych, lokalnych, będzie nieprzejrzyste, niesprawiedliwe i uzależnione od widzimisię polityków. Dziś jednak zabierzemy głos, bo po raz kolejny władza przekroczyła cienką czerwoną linię – nie zgadzając się z krytyką, zamknęła Parlament dla obywateli.

Tydzień temu, nawiązując do publikacji polskiego wydania „Broni matematycznej zagłady” Cathy O’Neil, poprosiliśmy Was o przesłanie (niekoniecznie Waszych) historii, w których ważną rolę graja algorytmy. Publikujemy historie, które przesłał nam pan Jakub Chabik. Jeśli zburzą one Wasz spokój, to dobrze – taki był nasz cel. Nawet jeśli ich nie dostrzegamy, bo przez większość czasu dyskretnie działają w tle, to algorytmy realnie wpływają na nasze życie. Ten wpływ nie musi, ale może się okazać bardzo problematyczny. Czasem to będą błędnie wyciągnięte wnioski na nasz temat spowodowane różnicą w zapisie danych (jak u pana Jakuba), czasem – celowe wykluczenie, oparte o stereotypy lub krzywdzące schematy „zaszyte” w procesach decyzyjnych (jak w świadczeniu pomocy osobom bezrobotnym – takie historie przeczytacie w komentarzach pod tekstem o profilowaniu bezrobotnych).

Opisz nam (prawdziwą, choć niekoniecznie własną) historię z algorytmami w tle. Ale uwaga, nie wszystkie algorytmy występujące w przyrodzie nas interesują. Chodzi nam o algorytmicznie podejmowane decyzje, kiedy to automat „podjął” decyzję, która w konkretny sposób zaważyła na Waszym życiu. Scoring czy profilowanie – to kolejne, po algorytmach, słowa klucze, które mogą pojawić się w Waszych historiach. Może to być sytuacja z urzędu, pracy, życia prywatnego, rozrywki w sieci, ... Czekają nagrody!

Wiek, płeć, miejsce zamieszkania, zainteresowania, sytuacja życiowa, sytuacja majątkowa, historia zakupów, sieć społecznościowa, a nawet cechy osobowości – według standardów obowiązujących w reklamie internetowej, aż tyle chcą o nas wiedzieć firmy z branży interaktywnej, by dopasować reklamę dowolnego produktu. Ilu użytkowników ma świadomość, że  tak wrażliwe dane są zbierane na ich temat? Ilu ujawnia je z własnej woli? Ilu zgodziłoby się na targetowaną reklamę, gdyby wiedziało, że podstawą jej dopasowania mogą być ich intymne schorzenia, rozwody czy problemy w pracy? W tym modelu klientem nie jest użytkownik, ale reklamodawca, który na internetowym rynku kupuje dostęp do naszej uwagi, kosztem prywatności. Czy nowe reguły gry, wprowadzane na poziomie Unii Europejskiej, mają szansę zmienić ten układ sił?