Gdy jedziemy tramwajem, zwykle nie przeszkadza nam, że inni pasażerowie mogą poznać tytuł czytanej przez nas książki lub gazety, czy usłyszeć fragment naszej rozmowy. Nie obawiamy się wyjawić przypadkowym osobom tak wyrywkowych informacji o sobie, ponieważ, nawet jeśli są one dla nas istotne, współpasażerowie raczej w żaden sposób ich nie wykorzystają. Gdyby tym samym tramwajem codziennie jeździł z nami szef, nasza babcia albo osoba, z którą chcielibyśmy się umówić na randkę, być może zaczęlibyśmy uważniej dobierać lektury. W świecie fizycznym dość łatwo i naturalnie przychodzi nam zarządzanie swoim wizerunkiem. W sieci również kreujemy swój obraz, nie do końca jednak rozumiejąc konsekwencje swoich działań – zapominamy, że pozostawiamy po sobie (zdawałoby się rozproszone) ślady, które dość łatwo można połączyć. Choć w rzeczywistości staramy się oddzielać różne sfery życia, to w Internecie coraz częściej kumulujemy informacje o nas samych w jednym miejscu – dokarmiając profilowego potwora.

W grudniu ubiegłego roku Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju prowadziło konsultacje projektu założeń ustawy o rewitalizacji. Przewiduje on m.in. możliwość uzyskiwania przez władze gminy informacji o osobach, które mieszkają na danym obszarze lub prowadzą tam działalność gospodarczą, od innych instytucji publicznych. Zaniepokojeni lekkim podejściem ministerstwa do zwiększania dostępu do danych, które pozwalają na tworzenie profili mieszkańców obszaru poddanego rewitalizacji oraz ich łatwą identyfikację, przygotowaliśmy opinię, w której zwróciliśmy uwagę na ten problem.

Zamachy terrorystyczne w Paryżu wznowiły debatę o wprowadzeniu europejskiego systemu przetwarzania dane pasażerów linii lotniczych, czyli PNR (Passenger Name Records). Pomysł wzbudza wiele kontrowersji i pytań, m.in. o zgodność z Kartą Praw Podstawowych. W zeszłym tygodniu politycy przedstawili pomysły nowych rozwiązań, które mają gwarantować, że funkcjonowanie systemu PNR będzie w mniejszym stopniu ingerować w prawa obywatelskie. Tylko czy poprawki mogą uratować system, który u swych założeń wydaje się sprzeczny z prawami człowieka?

Polacy nie chcą poświęcać prywatności dla bezpieczeństwa. Taki budujący wniosek można wysnuć z badania Polskiego Towarzystwa Badaczy Rynku i Opinii zrealizowanego przez Millward Brown SMG/KRC.

Na pytanie: „Czy zgadzasz się, by polski rząd miał pełny dostęp do informacji o twojej aktywności w sieci, żeby lepiej dbać o bezpieczeństwo polskiej cyberprzestrzeni?”, twierdząco odpowiedziało tylko 13 proc. obywateli. Polacy nie chcą poświęcać swojej prywatności również dla wygody – na wszczepienie chipu, który pozwoliłby płacić zbliżeniowo zgodziłoby się tylko 11 proc. respondentów.

Fundacja Panoptykon przystąpiła do szerokiej koalicji organizacji pozarządowych zwracających uwagę europosłów na zagrożenia związane z Transatlantyckim Partnerstwem na rzecz Handlu i Inwestycji (TTIP). W gronie tym znalazły się m.in. organizacje zajmujące się ochroną środowiska naturalnego, dostępem do lekarstw, prawami socjalnymi czy cyfrowymi, ochroną migrantów, prawami kobiet oraz pracowników. TTIP to porozumienie między Waszyngtonem a Brukselą, zakładające stworzenie środowiska regulacyjnego przyjaznego międzynarodowej wymianie dóbr i usług oraz inwestycjom. W ramach porozumienia mają być wypracowane wspólne standardy regulacyjne – poprzez ich „harmonizację”, „wzajemne uznawanie”, „wzmocnioną współpracę” i tym podobne. W praktyce oznaczać to może deregulację, tworzenie monopoli, wzmacnianie prawa własności intelektualnej oraz forsowanie rozwiązań przyjaznych tylko dla dużych firm, a nie obywateli.